Marian Drăghici: Poezi/i

Poet, eseist dhe gazetar, lindur më 25 mars 1953, autor i vëllimeve: „Mbi artin poetik”, „Loja e bilardos në pyllin rus”, „Snajperi dhe gjeli prej teneqeje”, „Harrum. Libri i dështimit”, “dritë, ngadalë”, Drăghic-i (Drëgiç) cilësohet si njëri nga poetët e shquar të rumanishtes

 

gotëza

(păhăruțul)


Vetëm njëri piu me gotë,
Ne të gjithë pijmë me gotëzë
(Nga një poemë e pashkruar)

ndërkaq gotëza
pati shijen e një fruti të pasqyruar.
kafshoj nga mishi i tij me kujdes: brenda
është krimbi.

brenda, thellë.

është një vajtim fëmije që kërkon vazhdimisht jashtë –
të shohë diellin gjer në mesditë
të këndojë vdekja me trumpetë, me diçka

dhe ai tingull të ngulmojë në gotëzë
si një puthje në gur
prore i dëgëzuar
në lëkurë
në tru.

thellë në brendi, thellë
ende fort afër
nën yllin e dyfishtë qeshja e bretkosës në ujra.

 

dhjetë vjet në një çast ç’erë të mori

(zece ani într-o clipă ce vânt te-a dus)


pa dashuri vlej vetëm
që të rritet brenda meje mungesa
një dru i madhërishëm
plot hijeshi
gjer në qiell.

- si nga zemra e të vdekurve?
- si nga zemra e të vdekurve. atje lart
te dega e majës ti lëkundesh lakuriqe
mban në krahë vezën e parme të sapo-
shpëtuar nga zogu Char, shpirtërore.

Dhjetë vjet në një çast ç’erë të mori
përgjithmonë nga toka
është tepër e vështirë të thuhet?

lere, të le
degë mbi detin e ulët
në daç, po
në mos daç, jo.

 

tek binte mbrëmja, binte mbrëmja

(pe măsură ce se însera, se însera)


tek binte mbrëmja
kundrova fletën e bardhë, lakuriqe
me dëshpërim në rritje;
mbi një fushë të ndritshme të ndritshme
vallë merimangat e mbrame errën
hirin tim poetik apo
e bardha e dhëmbëve të tu o femër
lindore? nga larg besoj se kisha

një habi prej fytyre plaku që s’mund të çonte më tej
kishën e mbeturinave
nga tryeza e shkrimit der’ te skaji i shtratit
nga skaj’i shtratit der’ te tryeza e shkrimit

dhe lehtas nis të qajë –
dhe qan dhe qan –
mbi shkallët e asaj kishe
të mbetjeve
derisa u pa sërish
njëfarësoj, mes të gjithave
i ri dhe i lirë
duke dashuruar më së tepërmi në t’errur
ajrin e mbrëmjes dehur nga idealizmi.

 

dritë, ngadalë

(lumină, încet)


ji e qetë, të gjithë do të sosin atje
ku ti ke qenë gjithë kohën
nga një brishtësi që fruton
trajtë të zhveshur, si fruti
i erës së bardhë
që ka qenë dikur e zezë.

vuajtja në fakt shkurton ditët
si një sharrë e çartur drurët në
dendësinë e pyllnajës
pavarësisht nga stina
derisa fanitet në zbrazërinë e tyre një arnë agimi –

të jetë kjo (pyet veten)
njëra nga genat e mortjes, e shfytyruar?

dikush, duke u kollitur lehtë
ndreq zërin
në dhomën pranë.

 

lulëkuqja e qershorit

(macul de iunie)


lulëkuqja e qershorit njohu dashurinë e saj
dashuria e saj kaloi
si lulëkuqja e qershorit

por çdo vit
do
shfaqet
me buzëqeshje
heshtur duke kujisur vdekje
përgjatë jetëve tona
kjo këmbanëzë flakësh të thyera.

befasuar, para tij
do jemi për një grimë, sërish
purpuritur nga dashuria
si flatrat notuese të peshqve-rodhe
si njolla e freskët e gjakut të askujt në tramvaj
si lulëkuqja e qershorit heshtur duke kujisur vdekje
mëngjeseve të majit.

 

***


i tha jo shtratit
dhe shkeli aq lehtë
sikur t’i kish thënë jo vdekjes

sikur vdekja të ishte përtej detit
dhe jo këtu
në këtë dhomë 3 me 4
me lule stepe mbi tryezë,

vdekja
me sytë e saj ngjyrë vjollcë
duke lënë peshën mbi supin tim
prej papagalli jeshil e plak,
duke kaluar shekullin dhe glasat mbi supin tim
para se të kalonte detin –

nëse një papagall plak jeshil
me sytë e tij ngjyrë vjollcë
është në gjendje të kapërcejë detin. 

Fragment


mos u përkul veçse për dashurinë
e, në vdeksh, dashuro më tej.

Nga poema Dita e punës / Ziua de lucru



[Poezitë janë shkëputur
nga vëllimi dritë, ngadalë / lumină, încet, Marian Drăghici, 
Sh.B. Tracus Arte, Bukuresht 2013]

No comments: