Në
shpjegimin e tij si koncept, narracioni definohet si akti ose procesi i
rrëfimit të një historie. Në aspektin letrar, narracioni kuptohet si mënyra apo
stili me të cilin rrëfehet një histori ose novelë. Teoricieni letrar
Gerard Genette e përkufizon rrëfimin si reprezentim i një
ngjarjeje, ose i një vargu ngjarjesh, reale a fiktive, me anën e ligjërimit, e
në mënyrë më të veçantë, me ligjërimin e shkruar[1].
Aspekti
narrativ në fushën e letërsisë ka qenë gjithmonë në proces evoluimi, ku tërësia
e elementeve narrative ka gjetur shfaqje të formave të larmishme në varësi edhe
të mbizotërimit të zhanrit apo natyrës së formave letrare. Që në zanafillën e
krijimtarive letrare narracioni ka qenë pjesë përbërëse e rëndësishme e veprave
apo shkrimeve me natyrë letrare, por kritika herë i ka dhënë rol parësor e herë
të tjera e ka lënë në hije. Kryesisht në kohët e hershme letërsia shihej e
lidhur me shkencat e tjera dhe kritika ndaj saj nuk kishte si të mos ndikohej
nga ky aspekt. Teoritë e ndryshme letrare i kanë dhënë përparësi aspekteve të
ndryshme në varësi të këndvështrimit që ato kanë pasur në thelb.
Me
kalimin e kohës, teoritë letrare filluan të krijonin një ndarje nga këto dukuri
duke synuar studimin e veprave bazuar vetëm në aspekte letrare dhe duke lënë
mënjanë aspekte të cilat konsideroheshin jashtëletrare. Siç dhe gjuhëtari dhe
teoricieni letrar Roman Jackobson përkufizon që subjekti i studiuesve dhe
shkollave letrare nuk duhet të jetë letërsia, por elementet të cilët e bëjnë
një vepër të jetë letrare The subject of literary scholarship is not
literature in its totality but literariness i.e. that which makes of a given
work a work of literature[2].