Prof.univ.dr. Ardian Kyçyku
Në(n) një botë me qiell të pakët, me lexues të pakët
Poezia
e mirëfilltë fton, ashtu siç një dhembje e shprehur bukur, me hollësira trembëse
dhe frymëzuese, etet të
takohet, të njësohet e pastaj të shndërrohet në dritë (mençurie, përvoje e
paqeje) me një dhembje të ngjashme, por e cila ngurron t’i hapet dikujt tjetër.
Në ortekun e shkrimeve e botimeve të sotme, njëherazi me shtimin e moslexuesve,
ftesat nuk numurohen dot, por shumica dërrmuese e tyre janë të rreme dhe nuk e
kapërcejnë nevojën, por edhe këmbënguljen e pamëshirshme të autorëve për të përvetësuar
kohë e emër nga lexuesi, ose thjesht per të fituar dhunshëm thelbin që nuk e
kanë. Ndaj edhe tani, më tepër se kurrë, mundësitë e lexuesit për të gjetur
poezinë e epërme, atë që krijohet për hir të mbijetesës e përkryerjes shpirtërore,
janë shumëfishuar. Kjo tingëllon si sajesë, por, për fat të mirë ndodh, dhe
ndodh edhe falë dyndjes së të ashtuquajturve stile, mjete, shkolla, vizione
poetike etj, pavarësisht se sasia e këtyre të fundit duket sikur e ka shfarosur
përfundimisht cilësinë. Poezia e mirëfilltë fton dhe gjen.
Poezia
e Ledia Dushit nuk vjen
në shqip nga diku e dikur, sepse është kudo e kurdo për lexuesin e përkushtuar.
Ajo fton heshturazi vetëm ata që janë në gjendje ta përjetojnë, ose ata që ëndërrojnë
dëshpërimisht rritjen shpirtërore përmes poezisë.
