I. D. Sîrbu: Nga kaosi në terr

Francezët, - me romanin e tyre të ri, me teoritë mbi tekstualizmin, shkrimin si kundërletërsi, - ligjëruan, në fakt, mërzinë si lëndë, qëllim dhe stil në prozën moderne. Shfaqen me kile edhe tek ne autorë tejet të talentuar e me kulturë që shkruajnë për të shkruar, thurin, vallëzojnë, eksperimentojnë. Nuk e kuptoj sa të fituar dalin këta autorë në veten e tyre: ata shtojnë nga një ishull turbullire dhe kaosi në terrin dhe shëmtinë e botës, duke forcuar ngritjen e shpirtrave të vdekur përmes tekstesh ku s’gjendet asnjë ide e qartë, asnjë personazh, asnjë ngjarje. Aty nga fundi i jetës, thuhet se (Roland) Barthes-i qe shprehur ‘po sikur modernët të mashtrohen? Po sikur të mos kenë talent?’ (...)

Marin Sorescu

(1933-1996)

Shqipëroi nga origjinali Kopi Kyçyku

www.kkycyku.blogspot.ro

Shah

Unë lëviz një ditë të bardhë,

Ai lëviz një ditë të zezë.

Unë avancoj me një ëndërr,

Ai ma merr me luftë.

Ai më sulmon në mushkëritë,

Unë rri menduar një vit në spital,

Sajoj një kombinim të mrekullueshëm

Dhe i fitoj një ditë të zezë.

Ai lëviz një fatkeqësi

Dhe më kërcënon me kancerin

(I cili tashpërtash çapitet në trajtë kryqi).

Por unë i ve përpara një libër

Dhe e detyroj të tërhiqet.

I fitoj edhe ca gurë,

Por, shih, gjysma e jetës sime

Del buzë honit.

Do të të jap një shah që ta humbësh optimizmin,

Më thotë ai.

S'prish punë, bëj shaka unë,

Do të bëj rokadën e ndjenjave.

Prapa meje ime shoqe dhe fëmijët,

Dielli, hëna dhe miq të tjerë

Dridhen sa herë bëj ndonjë lëvizje.

Unë ndez një cigare

Dhe vazhdoj ndeshjen.