Arian Leka: Nimic mai mult decât luna (Asgjë më shumë sesa hëna)

Tu nu ceri nimic mai mult decât luna

Când îți sprijini capul în amurg

Și intri din fereastră

În mine

Învelită-ntr-un nor alb

Te ascunzi în patul meu

Strecurată precum pana

Sub aripă

Deschizi gura

Un pic

Nu de cuvine

Ci de mireasma care mă face să-mi amintesc

De nuferii

În dimineața

Când i-am înghițit cu ochii

De aceea nu pot dormi în cortul

fantomă

Unde cearșafurile

Care vajnic se luptaseră

Se umflă

De dragul tău.

Paul Vinicius: [Para se të lindej] înainte de a se fi născut

E pata ëndërruar para se të lindej

ndonëse

në shuplakën e saj

jeta do të na pritej befas

në moshën 20 vjeç

e pata ëndërruar

kur dikush

në lagje

më tha se vërtet e kish parë

qe gjallë

vetëm se qe martuar me një të verbër

që s’dinte gjë tjetër

veç këngës

dhe unë s’u habita

aspak

Entela Tabaku: un pumn de viață, cât să mori (një grusht jetë, sa me vdekë)

cât de puțină viața asta!

un pumn

un pumn de primăveri

cât să te naști

să te-ndrăgostești

un pumn de veri

cât să alergi pe nisip

să devii mamă

un pumn de toamne

cât să te duci la școală

să devii femeie

cât să pleci în exil

să spui „rămas-bun”

cum de n-am un anotimp pentru tine!

un pumn de viață

cât să mori!

Eugen Jebeleanu: Hanibali

Askush nuk kish ato që kish ai

kreninë e mrekullueshme

dhe elefantët

dhe putrat e tyre që thërrmonin vertebrat

e këtyre Alpeve të zbardhur nga tmerri.

Shkelte, mezi ndihej, mbi shkëmbinj

dhe dëgjohej në hënë

askush s’i pat parë trompetat

prej guri gjarpërues të këtyre bishave.

Dhe nuk fituan.

Pär Lagerkvist: Kaq rrugë pa udhëtarë

Kaq rrugë pa udhëtarë do të jenë tash e tutje
dhe kaq kthina kërkuar nga askush.

Të rrënuara e të harruara do t’i gjejnë
pasardhësit, duke i pandehur të hijshme
siç na dukeshin në rini
rrugët e harruara, të vjetra
me barin e butë që kundërmonte era mente
rrugët ku
niseshim në muzg e në mbrëmje
dhe kur pandehnim se s’kemi asnjë pikëmbërritje.

Dorin Tudoran: Udha (Calea)

nuk di si të dal. nuk gjej udhën, vijat përçarten.
kaq shumë hije për një njeri të vetëm. dhe ai duke mërmëritur.
një gjuhë fillim bote, ose një gjuhë fundi. gjithsesi e njëjta gjë.

as shputa e shtazës nuk le më gjurmë. as flutura nuk e di
nga ç’anë i vjen krahu i tejdukshëm. nga ç’anë – fluturimi.
dikush këndon ndonëse notat s’kanë marrë ende emra. ballkoni

mezi mbahet pas ca gozhdësh në ajër. sipër – fushë e korrur
poshtë – fushë e bardhë. nuk kthjellem nga kaq qartësi
që përshkoj mbi një qerre zjarri. plot jehona – shurdh ndaj tingujve. Unë.

Dhimitër Pojanaku: Reuciderea (Rivrasja)

Bun bărbat a fost,
trebuia să fi fost. Ghiliotina
pe gâtul gros
trecut-a
precum cuțitul prin unt…
Turma încremeni
se miră… degetul mic al piciorului drept
- coadă abia ruptă
de șarpe…
Se mișca refăcând
viață
se zvârcolea
sărea-tresălta… Degetul
către turmă râde
turma strigă. Ghiliotinenii
cu sângele-n flăcări
l-au strivit
cu ciocanele… Turma
către deget
încă ovaționează…

Octavian Soviany: në një vend të mallkuar nga historia (într-un loc blestemat de istorie)

U ndale

në një vend

të mallkuar nga historia.

Këtu

Kanë vdekur dikur

Dy njerëz

që do të kishin kremuar së afërmi

martesën prej diamanti.

I ke sytë mjegull

dhe cepat e buzëve

paksa lëshuar.

Pas shpinës sate

dikush (mbase era)

fishkëllen lehtë, fare lehtë

lili marlenin.

U bë ftohtë.

Kopsit xhaketën

sikur të vije mbi supe

një këmishë ndëshkimi.

Pëshpërit:

ӂdo vend

i mallkuar nga historia

është një fushë me lulekuqe

që era e përshkon

duke mbajtur në fytyrë

një maskë prej hekuri”.

Muzgu – i kuq dhe i ftohtë

teksa rrëzë murit të berlinit

nuk

qan askush.

As edhe uji

zijan i spree-së.

Claudiu Komartin: Främling

Hijeshia në gjeste e këtyre ikanakëve

të kapitur e plot shpresë

më plagos

se unë s’besoj në asgjë dhe

kam pushuar së shpresuari

se dua të kthehem në shpi dhe dua të jem sa më larg shpisë

se dua këtu dhe dua atje

se dua të lihem në paqe

dhe dua që dashuria të më verë jastëkë mbi fytyrë

dhe të rëndojë mbi të

„më mirë të të këqyrë si brumbull

se sa të mos t’i hedhë sytë fare”

pashë aeroportet e tejmbushur

njerëz të qytetëruar dhe solemnë duke pritur të marrin fluturimin

dhe pashë dhjetra pëllumba

tek qitnin sytë për ca thërrime buke

në një shesh në zemër të evropës

dora është në vend të kafazit

goja ka gardh hekuri

flatrat e ngërçura përpëliten më kot

nxihen

dhe shkunden.

Stockholm, shtator / septembrie 2008

(nga  “Një stinë në Berçen” / din „Un anotimp în Berceni”,

Editura Cartier, 2009)