Elvira Dones: "Căutați-mă la gunoaie..."

Elvira Dones: "Căutați-mă la gunoaie..."

Mariklena Niço: “Cipa e hollë e dritës që na bëhet lëkurë”

Cipa e hollë e dritës që na bëhet lëkurë” - Bisedë me poeten Mariklena Niço

Ardian Vehbiu: “Lëkundemi, si lavjerrës, midis adhurimit jo-kritik dhe idolatrisë nga njëra anë dhe harresës së plotë, nga ana tjetër”

Lëkundemi, si lavjerrës, midis adhurimit jo-kritik dhe idolatrisë nga njëra anë dhe harresës së plotë, nga ana tjetër” - Bisedë me shkrimtarin Ardian Vehbiu

Jeton Neziraj: “Në thelb, teatri mund dhe duhet të jetë edhe argëtues, por duhet para së gjithash të jetë edhe një përvojë „e dhimbshme” për publikun”.

Në thelb, teatri mund dhe duhet të jetë edhe argëtues, por duhet para së gjithash të jetë edhe një përvojë „e dhimbshme” për publikun”. - Bisedë me shkrimtarin Jeton Neziraj

Despre lumea lui Panait Istrati și nu numai... – convorbire cu cercetătorul Zamfir Bălan


Zamfir Bălan este Cercetător ştiinţific I. De-a lungul timpului s-a ocupat de cercetarea manuscriselor aflate în fondul caselor memoriale „Panait Istrati" şi „D. P. Perpessicius", din Brăila; de editarea operei bilingve a lui Panait Istrati (franceză-română), stabilire text, confruntare manuscrise, redactarea notelor şi a studiilor introductive. Ca profesor ascociat, conf. univ. dr., a predat la Universitatea „Constantin Brâncoveanu” din Piteşti, Facultatea de Științe Juridice, Administrative si ale Comunicării, cursuri de Semiotică și Retorică, Cultură și civilizație contemporană, Retorică și teoria argumentării. La Universitatea „Dunărea de Jos” din Galați, Facultatea de Litere, a predat Teoria literaturii și Poetică, iar la Universitatea „Alexandru Ioan Cuza" din Iaşi, Facultatea de Litere: Poetică - stilistică - semiotică. Este Doctor în științe filologice. Cărți și îngrijire ediții: 17. Articole: 47

Revista Haemus: Stimate Domnule Bălan; apariția în limba albaneză a ”Kirei Kiralina„, la 80 de ani de la plecarea lui Istrati spre o lume mai înțelegătoare, ne îndreptățește să vă adresăm câteva întrebări, Dumneavoastră fiind unul dintre cei mai buni cunoscători ai operei și vieții lui Istrati nu doar la nivel național. Ce înseamnă o nouă apariție din opera istratiană, mai ales într-o limbă străveche și rară ca albaneza?

Zamfir Bălan: O nouă traducere a operei istratiene nu poate fi decât o nouă poartă, o nouă deschidere spre universalitate. Panait Istrati este printre puținii scriitori din lume care s-au bucurat de traducerea operei lor într-un număr foarte mare de limbi, încă din timpul vieții. La cele aproape treizeci de traduceri antume s-au adăugat multe altele, după moartea scriitorului. Iată, a venit rândul culturii albaneze să și-l apropie pe Panait Istrati, prin intermediul traducerii semnate de Kopi Kycyku, un foarte bun cunoscător al literaturii române, om de mare cultură, el însuși scriitor.

Ardita Jatru: Poezi/i


Poetă și prozatoare albaneză născută la 13 aprilie 1972 la Tirana, autoare a volumelor Vieții mă-nchin, Alter-ego, Aripi de hârtie (roman) și 66 kg singurătate. Trăiește la Salonic.


Mă duc să dorm

(Po shkoj të fle)


Mă duc să dorm
Puțină liniște, vă rog
Cum respiră noaptea s-aud
Și cum suflet-mi alunecă pe scări
iar trupu-mi se face țândări
spulberat în pat mi-l arunc
Apoi îl acopăr cu doi metri de oftate
Sinea mea obosită
s-a dus și ziua asta și n-a spus nimic
Fără o voce frumoasă
ca o glumă
Vă rog, puțină liniște
mă duc să dorm, fără dorință
căci mâine
iar mă voi bate cu zeii.


Claudiu Komartin: Poezi/i


Claudiu Komartin (l. 1983, Bukuresht) ka mbaruar gjimnazin dhe ka nisur të lexojë, të shkruajë e të përkthejë. Pa mbushut të njëzetat, ka botuar një vëllim poetik, Mjeshtri i kukullave dhe pagjumësi të tjera (Păpușarul și alte insomnii, Vinea, 2003), pasuar nga Cirku shtëpiak (Circul domestic, Cartea Românească, 2005), Një stinë në Berçeni (Un anotimp în Berceni / lagje e Bukureshtit, Cartier, 2009) dhe kobalt (cobalt, Casa de Editură Max Blecher, 2013). Dy vëllimet e parë janë ribotuar në vitet 2007 dhe 2010 jo ngaqë kanë pasur sukses të jashtëzakonshëm, por ngaqë fillimisht qenë botuar në shumë pak kopje. Në vitin 2012, shtëpia botuese vjeneze Korrespondenzen i botoi antologjinë dygjuhëshe Und wir werden die Maschinen für uns weinen lassen, përkthyer në gjermanisht nga Georg Aescht, ndërsa në vitin 2015 iu botuan vëllimet Vrpce potaman za balu mesa (Treći Trg, Beograd, përkhtim në sërbisht nga Ljubinka Stankov Perinac) dhe Bir Garip Roman (Yitik Ülke Yayınları, Stamboll, përkthyer në turqisht nga Gökçenur Ç.). Nga viti 2009 organizon serinë e takimeve dhe leximeve publike Instituti Bleher (Institutul Blecher), ndërsa nga viti 2010 është kryeredaktor i revistës  „Poesis internațional” dhe i Shtëpisë së Botimeve Max Blecher.  (C. Komartin)

Eshtërza

(Oscioare)          


S’ke asnjë arsye të trembesh, më tha S.-ja, furia e të cilit, e ftohtë, mezi
e përmbajtur, bënte llampat të puliteshin në restorantin e shkretë të katit përdhes
të hotelit.
Ështe i vdekur dhe pikë.
Po, ishte, ishte im atë, por ka vdekur.
E pata pritur këtë prej shumë kohësh, që tani të mund të ndiej ndonjëfare pendese.
Mendo sa i torturuar ka qenë, një njeri i shkëlqyer si ai, mbyllur ashtu në trupin e vet, gjithë këta vite.
S’mund ta humbasim kohën me pendesa. As që do ta vësh re se kur
Ka kaluar koha dhe je bërë ti ky plak i rrjedhur që zvarrit
këmbët slow-motion në korridor.
Gjithë do të pengohesh e do të biesh hundazi para hyrjes.
Sendet dinë më mirë se ne të zhduken. Gërmat – po ashtu,
fjalët.
Veglat muzikore kthehen më në fund në tallash.
Perdet, partiturat, ciflat dhe ashklat prej eshtrash bëhen pluhur i imët, dhe disqet
shndërrohen në një brumë të zi e të djegshëm, dhe sahatet me qyqe gëlltiten në
terr.
Krejt letërsia që ke lexuar dhe që ke dashur të lexosh,
Miliona vëllime nga bibliotekat e botës do të ngucen nesër në një çip
më të vogël se thoi, ndërsa debili kujdestar i stacionit kozmik
ku do të mbahen tërë këto vjetërsira do ta gëlltitë gabimisht njëheresh
me darkën.
Do t’i fryhet barku dhe do të vdesë.
Do të jetë një punë e fëlliqur.
Dhe të qeshurat do të ndalen, sepse do të marrin fund shakatë dhe askujt s’do
t’ia ketë ënda ta çojë kohën me ironira. Disa qenër të egër e të sëmurë
do të brejnë eshtërzat vezulluese të Woody Allen-it.
Çfarëdoqoftë, s’ke asnjë arsye të trembesh.

Silvana Leka: Asimetri tematike brenda krijimtarisë me fytyrë nga mali

Oksimoroni naimian

Duke iu rikthyer Naim Frashërit si rastin më tipik vërejmë edhe se ky poet shfaq dy qasje në krijimtarinë e tij të mëvonshme dhe që lidhet jo më me poezinë, por me poemën. Të dyja qasjet poetike i drejtohen origjinave si materie narrative. Bëhet fjalë për ato origjina që do t’i përkatësonin shqiptarët si të lidhur e të shprehur më fort se zakonisht me:
·       kulturën tokësore (pjesë e telurokracisë),
·       me kulturën detare (thalasokracisë),
·       me të dyja apo në mes të të dyjave.

Eduart Sulollari: Garoafele iarna (Karafilat në dimër)

Singuratice sunt...

ultimul boboc
explodat-a-n pieptul fetei îmbrăcate-n alb
cuscrii și-au spart toba
în flacăra arzândă din ochii ginerelui

Peste firele tăiate
vântul îi linge rănile vrăbiuției
zăpada ascunde cursele
în mănușa uitată a vânătorului

Timizi
desenează erotismul noului boboc
dimprejur
luna apropie pânza galbenă
geloasă

Vecini încrezuți
câțiva brazi
se zbat să-și scuture mândria

La sfârșit
doi păianjeni înfometați
țes firul subțire

al gheții

Lavdie Bakiu: Poezi



Lavdie Bakiu ka mbaruar studimet për Gjuhë-Letërsi në Fakultetin e Historisë e të Filologjisë në Universitetin e Tiranës. Shkruan poezi qysh e vogël.

Mes andrrës e (Mos)zgjimit


Mes andrrës e zgjimit gëlojn' lumtunit'
e trishtimet e nji zemre t'dobsume,
n'grimçaste që shfaqen si nji drit',
dritëza t'nji jete t'jetume.
Mes andrrës e zgjimit, n'agim,
jeta t'vjen para sysh,
a thu t'vjen edhe n'nji tjetër andrrim,
kur shpirti don me u nda m'dysh?
Mes andrrës e (mos)zgjimit plot drit'
n'syt' e plakut t'ngrat',
bulza jete i lëshuen syt'
e iku n'nji udhtim t'gjat',
harroi me u kthy at' nat'....

Rudina Merkuri: Poezi


Më fal


Më fal!
nëse gjaku në remba mori vrull,
nëse dehjet tërbuan qepikët e një peme,
nëse stinës së përhumbur,
iu morën këmbët,
nga vijat boshe,
nëse dashurisë së gjymtuar,
i dhanë paterica dërrmuese.
Më fal!
pa kurrfarë ndrojtje,
jemi njerëzorë miopë,
si krater i lindur në këmishë,
si vullkan përcëllues në cipën e lëkurës,
ngelemi fëmija,
mbi zhubrosjen e udhës gabim.
Që ti të vije kaq bukur,
dimri duhet të dredhë qilimin e verdhe,
në thellësinë e tokës së virgjër....

Etleva Durmishi: Poezi


Etleva Durmishi ka studiuar për psikologji dhe shkenca politike në Prishtinë, Maqedoni dhe Suedi. Është psikologe e përqëndruar në psikologjinë politike dhe mënyrën e aplikimit të saj në Ballkan. Durmishi ka botuar dy përmbledhje me fabula në vitet 2003/2004 (“Kopshti i Drenushës” dhe “Pula në Internet”) dhe është autore e një morie tekstesh të këngëve për fëmijë. Poezia mbetet pasioni i përhershëm dhe një veprimtari e rëndësishme në jetën e saj, krahas profesionit. Etleva Durmishi jeton dhe punon në Prishtinë.

Kafe mëngjesi


Mëngjesi zbrazet në filxhan
dhe dozë e fortë e kafesë
humbet kuptimin e hershmërisë para orës së saj!
Dielli i hershëm bie butë mbi filxhan
dhe poaq butë ndeshen nxehtësitë
duke bërë të dukshëm
pamjen e patrajtë të avullit të saj
që s’duron veten brenda në gotë!
Avulli…
Duket poaq i ngatërruar, i ngadaltë dhe i lehtë
sikur mendime njerëzish në këtë orë
që gjejnë depërtim
në shtresën e mbetur të kafesë
kur ikim,
lëmë prapa këtë çast
për të kapur ditën më gjithë forcën e gëlltitur.

Ardian Vehbiu: Manhattan Park (Fragment nga romani “Bolero”)


Ky është stacioni i metrosë në Avenunë e 7-të dhe Rrugën 40 në Manhattan – ose një nga stacionet e Times Square, për ju të tjerët. Shtigje të panumërta të çojnë te çfarë mbahet, me arsye, si një nga portat më të trafikuara drejt Manhattan-it të nëndheshëm; me labirinte zbritëse shkallësh, të dyndura me njerëz ditën, të frikshme e ndoshta kërcënuese natën; shtigje të panumërta si tunele që të shpien në tunele që të shpien në tunele.

Stacioni i metrosë në Avenunë e 7-të dhe Rrugën 40 në Manhattan – shumë hyrje, shumë nivele, shumë trena; drejt veriut, drejt jugut, drejt lindjes, drejt perëndimit; njerëz që nisen për diku pastaj ndërrojnë mendje dhe kthehen mbrapsht atje ku ishin në krye dhe këshillohen, nervozë, me hartat e shpalosura keq dhe ekranet vezulluese të celularëve.

Arb Elo: Înline (Drejtvizore)


Arb Elo (pseudonimul lui Arenc Lohja), poet, prozator și traducător albanez născut în anul 1967, absolvent al Facultății de Construcții, secția Arhitectură, a Universității din Tirana; a cerut azil politic în Germania la 2 iulie 1990, când mii de albanezi au intrat în ambasadele străine acreditate la Tirana. Este autor al volumelorPovești / Spovedanii de umbre” (Rrëfime hijesh, 2010), "Miraj” (Mirazh, 2011), "Zero 3D" (2012), "Scântei negre” (Xixa të zeza, 2013), "Încă / Umblet(e) / Țesătură / Țesând” (End(j)e, 2014), ”Îmbrățișarëări / silabe mortal(e) (Rrokje vdeknisht, 2016) și al volumului cu proze ”Ursa Major”. Traducător în albaneză al integralei Georg Trakl și al unor autori precum Hilde Domin, Ingeborg Bachmann, Rose Ausländer, Paul Celan etc. 

Îl vedeam coborând scările zilnic, fericit ca un beefsteak medium, cu capul înroșit de despărțirea de nevastă-sa care nu uita să-l conducă până la ușă și să-i poruncească, în timp ce îi dădea mâncarea gen paie uscate, învelită în ziarul ”Panorama”[1]: ”... și nu uita s-o mănânci toată singur; nimic câinilor și nu arunca fărâmele la porumbei!
Și așa făcea după aia, dar asta o știam din auzite, până când a murit și au fost transmise filmările; vai, ce viață înline: o bucată de pâine cu unt și gem dimineața, șapte cafele, un pachet de țigări, puțină trebăluială; în pauza de prânz o convorbire distantă cu colegul, după masă puțin somn, seara știrile, apoi trebuie să-și mulgă nevasta care zbiera în bucătărie: ”Vino, Goni, acum, că mă dor țâțele de lapte!”






[1] Cotidian albanez.

Astrit Cani: Pirati dhe Tristana


Dy shpija kishin mbetë buzë lagaterës ku dikur libojshin anitë venedike, aq të mdhaja sa me u quejtë faraona. Ishin të dyja shpija përdhese peshkatarsh të rrënuem. Aq përdhese sa me iu ra fiku në pullaz. Përtokë shpitë, përtokë ekonomitë. I kishte mbulue nji baticë qi vjen urtë e butë e s'din me ikw ma. Harresa. Zbatica e jetës.
Njena shpi, disi ma e mbajtun, ajo ma pranë kepit, ruente prapë ndoj shenjë prej shkëlqimit të dikurshëm; tjetra dukej herë e sapondërtueme, herë si ndërtim pa leje, e herë ma e vjetër se e para. Varej prej motit, si gjendja shpirtnore e banorve të rrallë t'asaj djerrine, që e kishte harrue mundsinë kjoftë edhe fantastiko-shkencore me kenë oaz.
Mbas dunet, shtrihej e shpartallueme, lagjia, ose fshati, ose çka mbetej prej të dyjave, pra asnjena.

Ndue Ukaj: Humusi kulturor e poetik i Martin Camajt

Shkrimtari dhe albanologu Martin Camaj, i lindur në Temal të Dukagjinit, shkoi në Kolegjin Saverian, aty ku para tij u edukuan shumë shkrimtarë e dijetarë shqiptarë. Aty mori bazat e para të formimit klasik, të cilat i thelloi nëpër qendra të ndryshme. Djaloshi i ri që la malet Temalit, “ku s’ka shkelë kurrë kamba e kalit” zbriti në Shkodrën e kulturës- dhe në kolegj, pati fatin të kishte për rektor, eruditin At Zef Valentini. Shkollimi iu ndërpreu në vitin 1946, kur regjimi komunist ndaloi përfundimisht aktivitet e kolegjit. Nga këtu, kaloi 4 vite të vështira në Prekal, dhe vendosi të largohej nga atdheu.
Janë momentumet politike të kohës, ato që ia prishin ëndrrat. Ideologjia staliniste lëshoi rrënjë në Shqipëri. Atëbotë, Camaj i ri e me ndjeshmëri të theksuara- i edukuar me frymë lirie e ndërgjegje refuzuese, vendosi ta braktiste vendin. Arshi Pipa, gjithashtu një i arratisur, duke e shpjeguar këtë akt thotë se Martin Camaj “është tipiku i intelektualit europiano-lindor që, për arsye politike, braktis atdheun dhe shëtit nga një vend në tjetrin. Po me të ngulitur diku- e ndërkohë s’është më i ri në moshë-e kupton se është e pamundur për të, të lëshojë rrënjë në tokën e re. E përndjek nostalgjia për atdheun e vet. E nëse qëllon të jetë shkrimtar, do ta shprehë këtë nostalgji duke u përpjekur të sillet rreth një teme-bazë, atë të humusit të vet kulturor.”

Elsa Demo: Shpëtim Gina dhe gjuha e nëndheshme*

Unë largohesha prej vetvetes,
por i pari njeri që takova në Q. Stalin
ishte Shpëtim Gina.(2)

Limbo                                 

Tridhjet vjet më pas

Në pranverë të vitit 2007, në një sallë të vogël njëqindvendëshe të Teatrit Kombëtar në Tiranë, luhet premierë absolute dhe vetëm për një natë, drama Pesha e paqes[3]. Autori është Shpëtim Gina.
Emri i Shpëtim Ginës ishte mbuluar në harresë dhe ajo premierë përmendi bashkëpunëtorët e magjepsur nga puna e një dramaturgu të ri në vitet shtatëdhjetë, veprat e të cilit i kishin kaluar dorë më dorë, madje i kishin ruajtur pas vdekjes së tij pa dijeninë e familjes. 
Regjisori Viktor Gjika, një pionier i kinemasë shqiptare, i dorëzoi familjes Gina asaj vere të 2007-ës, dramën “Shtëpia Nr. 1961”. Autori, qysh kur e kishte nxjerrë nga duart, ia kish dhënë mikut për ta lexuar. Ashtu si Pesha e paqes ose Akuzë kishte dalë në dritë nga aktori Minella Borova, i cili e ruante prej viteve ‘70. Kur Akuzë u përball me skenën, publiku e pa veten në pozitën e atij që mbërrin kur festa ka mbaruar. Prezantimi pas çerek shekulli me Shpëtim Ginën linte të kuptohej se ai, edhe pse jo njohës i kultivuar i teknikës dramaturgjike, ndërton një arkitekturë teksti të vetën që forcën e ka në dialogët e dendur dhe të tendosur psikologjikë, në shthurjen e monotonisë së rrëfimit teatral, në kapërcimet e befta nga skenat e vogla të realitetit konkret në ato të mëdhatë, të botës së mendimit abstrakt dhe asocasioneve, një procedim jo i zakontë për dramën shqiptare të realizmit socialist.

Jeton Neziraj: Războiul în vremea dragostei (Lufta në kohën e dashurisë)

 [urmare din numărul trecut]

(…)

SMULGEREA FIRELOR DIN FUND

[Salonul Bătrânei Doamne. Grăsana s-a așezat pe un fotoliu, în timp ce fetele se pregătesc s-o epileze. Grăsana râde în hohote, cu și fără motiv.]

GRĂSANA
Doctorii de azi. Eu mă prăpădeam de râs, iar el continua să-mi pipăie fesele. Spunea că am fese foarte... cum se zice?

MARGARITA
Sexi?

GRĂSANA
Nu, nu.

EMILY
Grase?

GRĂSANA
Nu vorbi aiurea.

MARGARITA
Poate fese poetice?

GRĂSANA
Eh, ceva de genul. Poate nu poetice, dar filozofice, sau ceva de genul. Imaginați-vă, eu – fese poetice!

[Una dintre fete îi smulge mustăcioara. Grăsana scoate un țipăt profund, apoi continuă să râdă.]

MARGARITA
V-a durut mult?

Gianina Cărbunariu: Mihaela, tigresha e qytetit tonë (Mihaela, tigrul din orașul nostru)

- A Mockumentary Play - Gianina Cărbunariu, 2012


Gianina Cărbunariu (Xhanína Kërbunaríu), lindur më 9 gusht 1977, regjizore dramaturge, doktore e shkencave dramaturgjike, ka mbaruar Fakultetin e Regjisë së Teatrit në Universitetin e Bukureshtit. Nga pjesët e freskëta që i janë vënë në skenë: Njerëz të zakonshëm, Solitaritet, Për shitjeTigresha Sibiane, X mm nga Y km, Sold Out etj. Ka marrë pjesë në shumë festivale ndërkombëtare, si në Avinjon, Vjenë, Monreal, Berlin, Mynih, Londër, Budapest, Stokholm, Moskë etj, ku pjesët e saj janë përzgjedhur dhe luajtur me sukses. Tekstet e Gianina Cărbunariu-t nisen nga tema bashkëkohore, ose ngrenë çështje të historisë së sotme. Dokumentimi i temeva përmes intervistave apo hulumtimeve në arkiva shoqërohet nga improvizime të aktorëve. Ngjarjet janë fiktive, por përfshijnë heraherës elemente nga realiteti (copëza bisedash të mirëfillta, fotografi dokumentesh, sende etj).


PERSONAZHE

Prolog: Dokumentaristët (regjisorë filmash dokumentarë) – numuri i tyre është i njëjtë me numurin e aktorëve të shfaqjes. Gjatë premierës shfaqja pati 3 aktorë që luajtën secili disa role.

SKENA 1: SHOFERI I TAKSISË

SKENA 2: I PASTREHU 1, I PASTREHU 2 (HOMELESS 1, 2)

SKENA 3: TURIST JAPONEZ, TURIST FRANCEZ, PËRKTHYES

SKENA 4: Përfaqësues të Popullatës së PËLLUMBAVE, SORRAVE dhe HARABELAVE

SKENA 5: PENSIONISTI, DOKUMENTARISTI

SKENA 6: PRONARI I VETURËS, VETURA E PRONARIT

SKENA 7: DOKTORESHA

SKENA 8: DREJTORESHA E FILIALIT TË BANKËS DHE NËPUNËSI

SKENA 9: KAFSHË 1, KAFSHË 2, KAFSHË 3

Personazhet kafshë / zogj nuk duhen interpretuar në asnjë mënyrë si kafshë / zogj. Këto personazhe (kafshë, zogj, vetura) lidhen me disa kategori të caktuara shoqërore (disa syresh të pafavorizuara, të tjerat – të privilegjuara), me etni të caktuara, shumicë, apo pakica, me disa tipologji të caktuara të shoqërisë.

Luan Starova: Acea rană a pietrei (Ajo plagë e gurit)

Scriitor de expresie macedoneană și albaneză, diplomat, profesor și academician născut la 14 august 1941 la Pogradec, autor al Sagăi Balcanice (Cărțile tatălui, Vremea caprelor, Muzeul ateismului ș.a.) tradusă în numeroase limbi străine și apreciate la superlativ.

Învingătorul
(Triumfuesi)

De câte ori încă valurile
Vor dezveli rana aceea
A pietrei:
De ce Roma a distrus Cartagina?
De câte ori încă minciună
Cine pe care
A subjugat!
Cartagina, iunie 1988


Definește-te
(Përcaktohu)

Tu care ai crescut
Din rădăcinile încurcate
Limbi multe
 Tu care înșeli zei
E timpul să (te) definești
Până când ne vei minți
Până când nu vei ști
Cine ești, nu ești, de unde ești?
Tu, în nemărginirea
Timpului

Elida Rusta: Poezi/i

Născută în orașul Tropoja din Nordul Albaniei, absolventă a Universității "Luigj Gurakuqi" din Shkodra, este profesoară de literatură și vicepreședinte a asociației Femeia Albaneză în Lume. A publicat volumul Një mijë vjet Ajkunë (O mie de ani Aicuna – unul dintre personajele principale feminine ale Eposului Vitejilor), primit cu entuziasm de critică și de cititori.

De ceva vreme

(Ka do kohë)


Nu scriu despre dragoste,
scriu doar despre tine.

De ceva vreme te lovesc cu păsări
bucăți le fac, dar n-ajung la tine.

De ceva vreme, în serile cenușii
zac să te am.

Nuferii lui aprilie

(Zambakët e prillit)


Aș fi vrut să scot pentru tine două fraze în versuri
Să fac două poezii într-UNA
Aprilie e atât de frumos când vorbește despre sine
Eu îl iubesc în tăcere
Suflarea-mi iese doar în patul său
Căci aprilie nu știe decât să mângâie
Să se roage: ”Pentru ochii tăi, fată,
lasă-mă să mă-ntind în patul tău să-ți miros ochii
Să cresc!”
Aprilie știe că nu se râde cu gura
Nici cu mușchi de față
El e atins de briza sufletului
Se închină iubirii
Eu deloc nu mă plictisesc până atunci
Mă-ndrăgostesc zilnic
În afară de frumoasă, sunt și obraznică
Lalelele lui aprilie le vreau doar pentru mine
Nu pot ocoli luna aprilie
Chiar o iubesc!