Përktheu nga
spanjishtja Petrit Mavrovi
Po bëhej natë kur karroca e postës kaloi Portën Salária dhe filluam të
përshkonim tokën plot mistere e legjenda të herëshme. Ishte toka klasike e
vrështave dhe ullinjëve me ujësjellësit e sajë të rrënuar dhe bregoret me
kurbëzime të hírëshme si gjinjë femëror. Karroca e postës ecte në një rrugë të
vjetër: mushkat që e tërhiqnin tundnin rëndë-rëndë qaforet dhe tingulli i
gëzueshëm dhe i shrregullt i zileve jehonte ndër ullishtet e lulëzuara. Varre
të lashtë kufizonin rrugën ndërsa qipariset e trishtuar hidhnin mbi ‘ta hijen e
tyre plot respekt. Karroca e postës vazhdonte gjithmonë në rrugën e vjetër dhe
sytë e mi të lodhur nga shikimi në errësirën e natës po mbylleshin nga gjumi.
Më në fund fjeta dhe nuk u zgjova deri aty nga mëngjezi kur hëna, tashmë shumë
e zbehtë, po zhdukej në kupën e qiellit. Pak më vonë, ende i mpirë nga mungesa
e lëvizjes dhe të ftohtit e natës, fillova të dëgjoj këngën e hareshme të
këndezëve dhe gurgullimën e gëzuar të një përroi që dukej sikur zgjohej së
bashku me lindjen e djellit... Mure me bedena, të zinjë e të zymtë, shquheshin
së largu¨në sfondin e reve me ngjyrë të kaltër e të ftohtë. Ishte qyteti i
vjetër, fisnik dhe i dhimbsur i Ligurës.