Claudiu Komartin (l. 1983, Bukuresht) ka mbaruar gjimnazin dhe ka nisur të
lexojë, të shkruajë e të përkthejë. Pa mbushut të njëzetat, ka botuar një vëllim
poetik, Mjeshtri i kukullave dhe pagjumësi
të tjera (Păpușarul și alte insomnii,
Vinea, 2003), pasuar nga Cirku shtëpiak
(Circul domestic, Cartea Românească,
2005), Një stinë në Berçeni (Un anotimp în Berceni / lagje e
Bukureshtit, Cartier, 2009) dhe kobalt (cobalt, Casa de Editură Max Blecher,
2013). Dy vëllimet e parë janë ribotuar në vitet 2007 dhe 2010 jo ngaqë
kanë pasur sukses të jashtëzakonshëm, por ngaqë fillimisht qenë botuar në shumë
pak kopje. Në vitin 2012, shtëpia botuese vjeneze Korrespondenzen i botoi antologjinë dygjuhëshe Und wir werden die Maschinen für uns weinen
lassen, përkthyer në gjermanisht nga Georg Aescht, ndërsa në vitin 2015 iu
botuan vëllimet Vrpce potaman za balu
mesa (Treći Trg, Beograd, përkhtim në sërbisht nga Ljubinka Stankov
Perinac) dhe Bir Garip Roman (Yitik
Ülke Yayınları, Stamboll, përkthyer në turqisht nga Gökçenur Ç.). Nga viti 2009
organizon serinë e takimeve dhe leximeve publike Instituti Bleher (Institutul Blecher), ndërsa nga viti 2010 është
kryeredaktor i revistës „Poesis internațional” dhe i Shtëpisë së
Botimeve Max Blecher. (C. Komartin)
Eshtërza
(Oscioare)
S’ke asnjë arsye të trembesh, më
tha S.-ja, furia e të cilit, e ftohtë, mezi
e përmbajtur, bënte llampat të
puliteshin në restorantin e shkretë të katit përdhes
të hotelit.
Ështe i vdekur dhe pikë.
Po, ishte, ishte im atë, por ka
vdekur.
E pata pritur këtë prej shumë
kohësh, që tani të mund të ndiej ndonjëfare pendese.
Mendo sa i torturuar ka qenë,
një njeri i shkëlqyer si ai, mbyllur ashtu në trupin e vet, gjithë këta vite.
S’mund ta humbasim kohën me
pendesa. As që do ta vësh re se kur
Ka kaluar koha dhe je bërë ti
ky plak i rrjedhur që zvarrit
këmbët slow-motion në korridor.
Gjithë do të pengohesh e do të
biesh hundazi para hyrjes.
Sendet dinë më mirë se ne të
zhduken. Gërmat – po ashtu,
fjalët.
Veglat muzikore kthehen më në
fund në tallash.
Perdet, partiturat, ciflat dhe ashklat
prej eshtrash bëhen pluhur i imët, dhe disqet
shndërrohen në një brumë të zi
e të djegshëm, dhe sahatet me qyqe gëlltiten në
terr.
Krejt letërsia që ke lexuar dhe
që ke dashur të lexosh,
Miliona vëllime nga bibliotekat
e botës do të ngucen nesër në një çip
më të vogël se thoi, ndërsa
debili kujdestar i stacionit kozmik
ku do të mbahen tërë këto vjetërsira
do ta gëlltitë gabimisht njëheresh
me darkën.
Do t’i fryhet barku dhe do të
vdesë.
Do të jetë një punë e fëlliqur.
Dhe të qeshurat do të ndalen,
sepse do të marrin fund shakatë dhe askujt s’do
t’ia ketë ënda ta çojë kohën me
ironira. Disa qenër të egër e të sëmurë
do të brejnë eshtërzat
vezulluese të Woody Allen-it.
Çfarëdoqoftë, s’ke asnjë arsye
të trembesh.
