(l. 1986, HU)
(Azonosság)
Në
strehim
të
ardhurit nga vende të ndryshme
përpiqeshin
ngathtësisht të ngushëlloheshin.
Pastaj
u qetësuan
kuptuan
se s’duhej të duheshin
se
mjafton të ngrenë që përdhe
dy
gurë me përmasa gati të njëjta,
e kur
udhët e tyre do të ndahen
e
asnjëri s’do mbajë mend emrin e tjetrit,
do të dinë se diku dikush ka
një gur të ngjashëm, me të cilin,
sado dhimbje të ketë shkaktuar,
s’ka shkatërruar asgjë,
s’ka thyer ndonjë xham,
nuk i
ka folur gurit, nuk e ka mbështjellë,
e s’ka
coptuar me të kokat e atyre
që ulërinin dhunshëm,
gur të cilin thjesht e mban,
siç e mbajnë të tjerët.
dhe për çdo ditë që kalon ia ndjen peshën gjithnjë e më pak.