Gjumë ujku
(Somn de
lup)
Fle me tëmthin mbi ndehjen e borës
flakur në larg, përndjekur si ujk
dhe jam prej fisi që pat mbajtur
ujkun në flamur
dhe jam prej fisi që flijon aedët
dhe me tëmthin prej ujku fle mbi
ndehjen e borës.
Ujk vetmitar
sundimtar
në kodrën hijeshtruese
mes meje mërmërit dhimbja stërgjyshore
dhe plumbat e aq përndjekësve
më
ngulmojnë në gjoks
dhe në tingull briri, në tingull
dhimsurak
më pushton bora që valëvitet nën
hënë.
Shkretia, nata
nata,
shkretia
endet mes nesh, fis ujqërish
përhumbshëm, duke ndarë atin nga
biri
duke mbuluar tryezën, kandilin,
qivurin...
mure
mure të lartë nga ku s’ke si
shqitesh...
Në ngarendjen e përndjekësve bora
shkëndijon
mbaj në qafë byzylyk shkëlqimtar
prej hëne
dhe ëndërroj gjinjtë e tu të
bardhë, o grua,
unë ujku për fli
ujku
prej gjaku të dhënë presë
kur me tëmthin e plagosur
rrjedh gjak mbi ndehjen e borës.