Gjumë ujku
(Somn de
lup)
Fle me tëmthin mbi ndehjen e borës
flakur në larg, përndjekur si ujk
dhe jam prej fisi që pat mbajtur
ujkun në flamur
dhe jam prej fisi që flijon aedët
dhe me tëmthin prej ujku fle mbi
ndehjen e borës.
Ujk vetmitar
sundimtar
në kodrën hijeshtruese
mes meje mërmërit dhimbja stërgjyshore
dhe plumbat e aq përndjekësve
më
ngulmojnë në gjoks
dhe në tingull briri, në tingull
dhimsurak
më pushton bora që valëvitet nën
hënë.
Shkretia, nata
nata,
shkretia
endet mes nesh, fis ujqërish
përhumbshëm, duke ndarë atin nga
biri
duke mbuluar tryezën, kandilin,
qivurin...
mure
mure të lartë nga ku s’ke si
shqitesh...
Në ngarendjen e përndjekësve bora
shkëndijon
mbaj në qafë byzylyk shkëlqimtar
prej hëne
dhe ëndërroj gjinjtë e tu të
bardhë, o grua,
unë ujku për fli
ujku
prej gjaku të dhënë presë
kur me tëmthin e plagosur
rrjedh gjak mbi ndehjen e borës.
Muzika
(Muzica)
Muzika vërtet ka jetën e vet.
Është fshehur pas kreshtës së
kodrës, në përëndim,
Dhe ma bën me sy, çapkëne:
- Ende s’më ke gjetur?
Por sot nuk rend më si në fëmini
të shoh si fle dielli pas kodrës,
t’i bëj shenjë muzikës të
ringjallet
duke zbritur tatëpjetë lumit.
Jam naji* i natyrës – i them – do
mësoj
tingujt
mbarë dhe ritmin e fshehur
Telat e frymëmarrjes sime presin
t’i ngre harmonitë më lart
në
një shkallë qiellore, hap pas hapi
Jetën e vet ka muzika
dhe më mbrujt ditët e ëndërrat
fshehtësitë e saj më përndritin
trishtimet, humnerat
dhe shpeshherë më mundin, më
lartojnë.
1974
*
Vegël e lashtë muzikore, quajtur edhe fyell
i shumëfishtë, thelbësor në muzikën rumune.
Vdekja e Zenonit
(Moartea
lui Zenon)
Motto:
Ç’do të kish qenë guximi yt, Akil, po të
mos kishe qenë i cenueshëm?
Thuhet se
Zenoni paskësh vdekur
kur pá
shigjetën duke përshkuar
breshkën e
pafajshme që rendte
drejt ëndrrës
fëminore të Akilit
dhe ëndrra e
tij ishte të shpëtonte
nga thembra
– ajo epilepsi
që na ze
frymën kur duhet
të jemi të
fuqishëm.
O, shigjetë
që më përndjek,
nuk do më përshkosh,
veç ëndrra
pas së cilës sot po rend
lëvrin e
pandryshuar në fytyrë,
e nëse të
fshehtën time ta them –
edhe të përgjërohem:
kalo anës
meje,
joshësen
hije ma largo,
se unë s’jam
veçse thembër
e bërë për
t’u përshkuar
siç është
edhe bota.
Zgjodhi e shqipëroi Kopi Kyçyku