Alexandru Uiuiu, prozator dhe doktor në filozofi,
lindur më 20 mars 1962 në Feldru, autor i disa romaneve dhe vëllimeve me
tregime e prozo-poema.
Vjeshtë – vjeshtë, gjethe të rëna, gështenja, arra, pikla shiu mbi
dritare... Ujrat mpakur, brigjet bymyer, kish më tepër të lashta, më pak
miell..., por gjyshi gjithë nuk vdiste!
Erdhi prifti dhe i foli për Jetën e Përtejme. Mjaltë, qumësht, ambrozi,
nektar. Fliste prifti duke stërkitur, i shkisnin jargët mbi mjekër. I shtohej
etja për parajsë tek fliste, dukej qartë se do të kish ngrënë parasjë edhe me
bukë, se do të qe zhytur atje kokekëmbë, por gjyshi gjithë nuk vdiste.
Erdhi doktori dhe i shkroi një recetë me gjithfarë helmesh. I tha se
mushkëritë i kishte zhele, mëlçinë – të kalbur, zemrën – gjethe n’erë dhe kokën
si ndonjë but pa rrathë, me dërrasat hapërdarë, por gjyshi nuk vdiste.
Ne ishim mjaft pleq, mezi lëviznim rreth tij, duke u lëkundur, duke u
mbajtur, duke marrë melheme e vitamina, që të mund t’i bënim gjyshit një çaj.
Ai ngrihej çdo mëngjes nga shtrati, ulej në karriken e lartë me shpinore të
gdhendur, „kolltukun jeshil”, - siç i pëlkqente ta quante, - dhe vështronte nga
dritarja kurorën e arrës, kalimtarët, retë e qiellit.
Gjyshi pat kalur mbi dy luftëra botërore dhe priste me besim të tretën.
Kishte në bark një copë predhe; trupin e kish plot me plagë e shenja; i
dhimbnin të gjitha, ndaj edhe ne e këshillonim: Vdis, o gjysh, çlodhu, të pret
një truall me gjelbërim, ku s’ka më vuajte e trishtim! Ai merrte kosën dhe,
ngadalë, shkonte në fundin e bahçes dhe hapte një brazdë. Qëndronte pastaj mbështetur
pas një trungu dhe ndreqte frymëmarrjen me rënkime të shkurtra.
Kur njoftoheshin kijamete botërore, buzëqeshte. Rënia e asteroidëve,
hollimi i shtresës së ozonit, zhdukja e gjallesave dukej se e zbavitnin. Ia
hyri mësimit të anglishtes, që të kuptonte lajmet e radiove të huaja. Për të dëgjuar,
dëgjonte gjithmonë lajme, por si mëkrahas. Nuk merrte asgjë seriozisht, por ne
na ngjethte fakti që përtallej me vdekjen e vet.
Kur ndërroi jetë një stërnip i tij, nuk derdhi pikë loti pranë qivurit.
Iku nga varreza duke mërmëritur një këngë, i kujdesshëm ku hidhte hapat, duke
luajtur me bastun mbi gjethet e thara. I kishim kryer ritualet me hijeshi e mirësjellje,
ndonëse stërnipi kish vdekur nga mëlçia, për shkak të pijes. Kishim kujtuar se
do ta joshnim edhe gjyshin, se do t’i rritej besimi ndaj varrezës dhe gjërave të
përjetshme. As për nga larg... Gjyshi shkonte më shpesh nëpër lojna me shishe druri,
sesa në varret e familjes. S’kish qejf!
Aty para ca vitesh la njërën me barrë. Një vajzë që ne e paguanim t’i bënte
pastrim në shtëpi. Na çoi me lule tek materniteti. Mezi ngjitnim pleqëritë nëpër
shkallët e atjeshme.
Vajza lindi një foshnjë të vdekur. Ngjante si dy pika uji me gjyshin.
Ishte gjyshi dora vetë, i vdekur, a thua se kish pështyrë vdekjen e vet brenda
trupit të asaj vajze. Qeshi para shtratit me foshnjën e vdekur, me trupin përkulur
sëprapthi, aq sa thamë se kish rrjedhur, po ç’ne... Ishte krejt i shëndetshëm!
Në darkë luajti me shishe druri dhe i mundi të gjithë.
Tani ditët e mia po mbarojnë. E thirra gjyshin te koka dhe i përcolla diçka
nga mençuria që pata fituar në jetë. Më mbajti për dore dhe buzëqeshi me mirëkuptim.
Para se të dilte nga dhoma, më pyeti nëse dua ta fik dritën. I bëra shenjë me
kokë që po.
Fiku
dritën dhe doli.