(Despre moarte, fără exagerare)
Ajo s’mund të shijojë një shaka
s’mund të shquajë një yll, të
ndërtojë një urë
s’e ka haberin rreth thurjes së
veshjeve, minierave, bujqësisë,
ndërtimit të anijeve apo se si gatuhen
ëmbëlsirat.
Sa i përket planifikimit të së
nesërmes sonë
ka fjalën e fundit,
e cila, përndryshe, kalon
gjithnjë anës çështjes.
S’është madje në gjendje as të bëjë gjëra të thjeshta
që lidhen me zanatin e saj:
të hapë një gropë
të bëjë një qivur
të verë rregull pas vetes.
E preokupuar tërërsisht për të vrarë
e përmbush shkeleshko misionin,
pa sistem e pa pikë talenti –
sikur secili prej nesh të ishte në vrasjen e parë.
Sigurisht, ka ngadhënjimet e veta,
por të kujtojmë humbjet e saj të panumurta,
orvatjet e dështuara
goditjet që gjithë duhet t’i përsëritë.
Ndonjëherëe s’është mjaftueshëm e fuqishme
që të vrasë një mizë në ajër.
Të shumta janë merimangat
që mund t’i jepnin mësim për këtë çështje.
Gjithë ato rrënjë, mashurka të zeza,
tentakula, luspa, sqepa,
pendë martesore, shto gëzofin për dimër
dëshmojnë se ka mbetur prapa
sa i përket zanatit – që e kryen pa ëndje.
Sëmundjet nuk e ndihmojnë,
teksa ndihma që i japim me luftërat dhe me grushtet e shtetit
është ende larg për mjaftuar.
Zemra rrahin brenda vezëve.
Eshtrat e foshnjave rriten.
Farat punojnë rëndë për t’u bërë fije me gjethe,
E nganjëherë trungjet më të lartë shemben.
Kush pretendon se vdekja është e gjithëfuqishme
Bëhet ai vetë dëshmia e gjallë
Se s’është kështu.
S’ka jetë
që të mos jetë e pavdekshme,
qoftë edhe për një çast.
Vdekja
Sos gjithmonë, pikërisht për atë çast, tepër vonë.
Më kot tund-e-shkund dorezën
e derës së padukshme –
për sa kohë ti je këtu
s’mbetet asgjë për t’u bërë.
Trad. Petru Dimofte
Në shqip. A.-Ch. Kyçyku